Javier Rodríguez Álvarez (A Barqueira, 1994), coñecido como Javi, é o corazón indomable do Cebarca, un home destinado a construír unha historia moi especial co Cebarca.
Dez campañas consecutivas vestindo a camisola do seu club, o dianteiro e capitán representa moito máis ca goles, regates ou vitorias, é a memoria viva dunha familia futbolística, o compañeiro que nunca falla e o orgullo dunhas cores que sente como propias.
A súa historia co Cebarca comezou cando apenas tiña sete anos. Entre os sete e os quince, medrou defendendo as súas cores, soñando con goles e aprendendo que aquel club era moito máis ca un equipo, era familia. O seu pai, tío, irmán e moitos amigos da infancia tamén percorreron ese camiño, tecendo unha historia compartida que hoxe ten en Javi a un dos seus grandes protagonistas.
O fútbol levouno despois a Cedeira, onde pasou un ano en cadetes, e máis tarde ata As Pontes, onde disputou tres temporadas de xuvenís e outras tres en modestos. Pero hai lugares aos que un sempre pertence, e Javi regresou á casa. Desde entón, suma dez tempadas no Cebarca, converténdose en dianteiro, capitán e referente indiscutible do vestiario.
Co balón nos pés, a súa habilidade, calidade e olfacto goleador fan del un perigo constante para os rivais, pero a súa verdadeira grandeza non se mide só no campo, está no carisma, na entrega diaria, no apoio aos compañeiros e nesa capacidade de involucrarse ao máximo co club.
Agora, unha lesión no xeonllo esquerdo obrígao a afrontar o partido máis difícil. Operado recentemente con éxito, perderase a tempada, pero non a ilusión nin o compromiso, porque o capitán non só guía desde o céspede, tamén o fai desde a bancada, e Javi volverá máis forte.
Que supón levar o brazalete dun club que este ano celebra os seus 50 anos de historia?
Pois supón unha gran responsabilidade e, ao mesmo tempo, un orgullo. Tanto eu como os meus outros tres compañeiros cos que comparto a capitanía, Álex, Diego e Aitor, sentímonos moi orgullosos de poder ser capitáns nesta tempada tan importante para o club.
Que sentimento che produce saber que estás defendendo unhas cores polas que pasaron tantas xeracións?
É un sentimento especial. Ao longo de todos estes anos pasaron moitos xogadores polo club, moitos dos cales son amigos meus desde a infancia e tamén familiares, como meu pai, meu tío e meu irmán. Todos eles forman unha parte moi importante da historia deste club. Por iso, todos os xogadores que formamos parte do cadro de persoal na actualidade temos moi presente todo o que esas persoas fixeron e seguen facendo polo equipo, e iso sérvenos de motivación para afrontar cada partido.
Esta tempada estache tocando vivir o fútbol desde outra perspectiva pola lesión. Como estás levando a situación?
É unha situación complicada debido á lesión que sufrín, que me fai perder toda a tempada, precisamente a do 50 aniversario. É duro, pero grazas ao apoio e aos ánimos dos meus compañeiros e familiares estou levándoo moi ben, e seguro que me recupero antes do esperado.
Como ves o grupo esta campaña e que cres que podedes conseguir?
Pois a verdade é que temos un cadro de xogadores incrible, non só polo nivel futbolístico, senón tamén polo humano. A maioría levamos anos xuntos e a xente que chegou este ano adaptouse ao equipo desde o primeiro minuto. Somos un grupo moi unido e con moito potencial. Todo iso, unido a un gran adestrador e persoa como é Gundín, creo que pode facer que vivamos algo bonito esta tempada.
Cal é o recordo máis especial que gardas da túa traxectoria no club?
Por sorte, teño moitísimos recordos bos e especiais, sobre todo destes últimos anos, pero creo que me quedo coa fase de ascenso que xogamos hai dúas tempadas. Foi a primeira vez que o equipo conseguía algo así e foi moi especial para todos. Non puidemos acadar o ascenso, pero creo que tanto a afección como a directiva, e cada un dos que disputamos aquela fase de ascenso, o gozamos coma se gañásemos un título.
Fotos: sadmoody241
